Beauty en Liberté waren doodsbang voor mensen. Hun hoeven waren zo lang gegroeid dat elke stap pijn deed. Ze leefden in verwaarlozing, totdat wij van hen hoorden.
Samen met vrijwilligers en de lokale Franse gemeenschap leidden we ze voetje voor voetje naar de opvang. De eerste dagen waren voorzichtig. Nu, een week later, durven ze meer.
Vandaag grazen ze in het bosje achter de opvang. Beauty staat onder een eik, Liberté loopt langs de paden die langzaam ontstaan onder hun hoeven. Ze eten van de bladeren, voelen de grond onder zich, hebben ruimte. Geen haast. Elke dag een stukje meer vertrouwen.