Zeven jaar geleden kwam Hopi uit Spanje. Hij was bang, achterdochtig, vooral bang voor mensen. Wat hij had meegemaakt, zie je in hoe voorzichtig hij beweegt, hoe hij eerst kijkt voordat hij dichterbij komt. Zonder de opvang zou hij waarschijnlijk niet veel langer hebben geleefd.
Nu loopt Hopi elke ochtend mee als de kippen naar buiten gaan. Hij volgt ze zonder haast, snuffelt hier en daar, en laat ze met rust. Het is een ritueel geworden, iets wat hij kent, iets wat veilig is. De kippen kennen hem, en hij kent hen.
Hij wandelt langs de paarden. Amigo, ons oudste paard, kent hem al jaren. Ze zijn aan elkaar gewend, deel van dezelfde dag. Hopi hoeft niet bang te zijn. Hij hoeft niet op zijn hoede te zijn.
Om tien uur zoekt hij zijn favoriete plek op: een zonnig hoekje achter de schuur waar het warm is en waar hij alles kan zien. Daar ligt hij tot het middageten, zijn oren half omhoog, klaar voor wat er komt. Soms komt iemand voorbij en aait hem. Hij laat het toe. Niet altijd, maar steeds vaker.
Hopi is thuis.